Kalıp ve Şartlandırma
Kalıp şartlandırıcı, kalıbın soğutma kanallarından su veya yağ dolaştırarak kalıp sıcaklığını ayarlanan değerde sabit tutan cihazdır. Su bazlı üniteler basınç altında 90–160 °C'ye, yağ bazlı üniteler 200–300 °C'ye çıkar. Kalıp sıcaklığı parça yüzey kalitesini, kristalinite düzeyini, çekmeyi ve çevrim süresini doğrudan belirlediği için şartlandırıcı, enjeksiyonun en etkili yardımcı ekipmanıdır.
Kalıbı "soğutmak" ile "şartlandırmak" aynı şey değildir. Chiller kalıbı soğutur; şartlandırıcı kalıbı hedef sıcaklıkta tutar — gerekirse ısıtır, gerekirse soğutur. Teknik plastiklerin çoğu (PA, PC, POM, PPS, PEEK) kalıp sıcaklığının 60–200 °C bandında tutulmasını ister; bu bantta soğutma değil kontrollü ısıtma söz konusudur.
Su 100 °C üstüne çıkınca kaynar; basınçlı su üniteleri devreyi basınç altında tutarak 140–160 °C'ye kadar suyla çalışır. Daha yükseği yağ ister; yağın bedeli daha düşük ısı iletimi, oksidasyon ve sızdırmazlık hassasiyetidir. "Gerekmedikçe yağa çıkma" kuralı buradan gelir.
Cihaz seçiminde sıcaklık aralığı kadar ısıtıcı gücü, pompa debisi–basıncı ve devre sayısı belirleyicidir. Kalıp kanallarında türbülanslı akış (yüksek debi) istenir; suyu daha soğuk yapmak yerine debiyi artırmak çoğu zaman daha etkilidir.
İkisi farklı iş yapar. Chiller soğuk su üretir (5–20 °C); kalıp sıcaklığı yüksek tutulacaksa şartlandırıcı gerekir. Çoğu tesiste chiller şartlandırıcının soğutma suyunu sağlar, ikisi birlikte çalışır.
Kalıp sıcaklığı 160 °C'nin altındaysa su; üstündeyse yağ. Su daha iyi ısı iletir, daha temiz ve ucuzdur. PEEK, PPS, LCP gibi 170 °C üstü kalıp isteyen malzemelerde yağ kaçınılmazdır.
Evet. OPC UA, Profinet, Modbus ve analog sinyal seçenekleriyle set değeri ve gerçek sıcaklık makine ekranından izlenip kaydedilebilir; EUROMAP 82.1 bu arayüzü standartlaştırır.