شلنگ‌های وکیوم

در سیستم‌های تغذیهٔ مرکزی مواد (zentrale Materialversorgung) صنعت فرایند پلاستیک، در ناحیهٔ وکیوم اغلب از شلنگ‌های PVC استفاده می‌شود. شلنگ‌های PVC بسیار سفت‌اند و زیر وکیوم جمع نمی‌شوند (فرو نمی‌روند).

آسان‌ترین و سریع‌ترین روش برای تثبیت شلنگ‌ها، بست‌های لولایی پیچ‌دار (Gelenkbolzenschellen) است. جایگزین اقتصادی‌تر، بست‌های حلزونی (Schneckengewindeschellen) است.

در 4 قطر مختلف (Ø 40.0 تا Ø 60.0 میلی‌متر) موجود است.

تنها ویژگی حیاتی شلنگ وکیوم: جمع نشدن

برخلاف شلنگ انتقال، از شلنگ وکیوم مواد عبور نمی‌کند؛ فشار درون آن کمتر از بیرون است. این امر شلنگ را به جمع شدن به سمت داخل وادار می‌کند. شلنگی که به اندازهٔ کافی سفت نباشد زیر وکیوم جمع می‌شود، مقطعش باریک می‌شود و بازده سیستم را پایین می‌آورد — این باریک‌شدگی معمولاً با چشم دیده نمی‌شود و فقط به‌صورت افت عملکرد متوجه آن می‌شوند.

به همین دلیل شلنگ‌های PVC در سمت وکیوم پرکاربردند: ساختارشان سفت است و با تقویت مارپیچی در برابر جمع شدن مقاومت می‌کنند.

نشانه چگونه تشخیص داده می‌شود

وقتی ظرفیت وکیوم کم می‌شود، معمولاً پمپ نخستین مظنون است. اما علت‌هایی که اغلب دیده می‌شوند این‌ها هستند: شلنگی که پیر و نرم شده، مقطعی که در یک چرخش تند له شده، یا نشتی در یک نقطهٔ اتصال. فشردن شلنگ با دست و مقایسهٔ آن با انعطاف‌پذیری پیشینش، کنترلی ساده اما مفید است.

قواعد نصب

• از چرخش‌های تند پرهیز کنید؛ حداقل شعاع خمش شلنگ را رعایت کنید
• شلنگ را نکشید؛ برای حرکت حرارتی جا بگذارید
• بخش‌هایی را که روی زمین ساییده می‌شوند محافظت کنید؛ سایش بیرونی هم مقطع را ضعیف می‌کند
• شلنگ بلندتر از لازم افت فشار را افزایش می‌دهد — خط تا جای ممکن کوتاه نگه داشته می‌شود

برای خطوطی که مواد از آن‌ها عبور می‌کنند از شلنگ‌های انتقال مواد استفاده می‌شود.