عدد اول در نام مدل دبی هوا (m³/h) و عدد دوم حجم قیف (L) است.
این محاسبات مقادیر راهنما به دست می‌دهند؛ انتخاب نهایی باید بر پایهٔ هندسهٔ قطعه، طراحی قالب و داده‌های سازندهٔ ماده انجام شود. برای ارزیابی ویژهٔ کاربرد خود، با تیم پشتیبانی فنی ما تماس بگیرید.
اندازهٔ خشک‌کن از دو نیاز مستقل به دست می‌آید. حجم قیف تضمین می‌کند که مواد در تمام زمان خشک کردن لازم در هوای گرم و خشک بمانند: مصرف ساعتی ضرب در زمان خشک کردن، بر چگالی توده‌ای ماده (چگالی گرانول ریخته‌شده — نه چگالی جامد) تقسیم می‌شود. دبی هوا نیز باید آن‌قدر بالا باشد که گرما را به درون گرانول‌ها برساند و رطوبت را بیرون ببرد؛ قاعدهٔ سرانگشتی صنعت برای سیستم متصل به دستگاه، حدود 1.9 m³/h هوا به ازای هر کیلوگرم در ساعت است.
ماده نوع خشک‌کن را تعیین می‌کند: مواد رطوبت‌گیر (PA، PC، PET، ABS، PBT، TPU و مانند آن‌ها) رطوبت را درون گرانول نگه می‌دارند و فقط با خشک‌کن رطوبت‌گیر (هوای خشک، نقطه شبنم منفی 40 درجهٔ سانتی‌گراد) خشک می‌شوند؛ PET، PEEK، PEI و LCP که به خشک کردن بالاتر از 150 درجهٔ سانتی‌گراد نیاز دارند، کلاس دمای بالا (HT) را می‌طلبند. مواد غیررطوبت‌گیر مانند PP، PE و PS فقط رطوبت سطحی دارند — برای آن‌ها خشک‌کن هوای گرم (گازگیر) کافی است و خرید خشک‌کن رطوبت‌گیر هزینه‌ای بی‌حاصل است. مواد آسیابی چگالی توده‌ای را پایین می‌آورند، بنابراین همان مصرف قیف بزرگ‌تری لازم دارد. پرکننده‌هایی مانند الیاف شیشه و تالک برعکس عمل می‌کنند: پرکننده رطوبت جذب نمی‌کند اما گرانول را سنگین‌تر می‌کند و چگالی توده‌ای به نسبت چگالی جامد بالا می‌رود (PA6 GF30 حدود 1.2 برابر) — همان کیلوگرم در قیف کوچک‌تری جا می‌گیرد، در حالی که دما و زمان خشک کردن همان است که پلیمر می‌طلبد.
چگالی توده‌ای یک ویژگی ثابت ماده نیست — مقدار جدول را راهنما بدانید. گرانول‌های استوانه‌ای و عدسی‌شکل یک پلیمر به شکل متفاوتی روی هم می‌نشینند؛ با تغییر اندازهٔ ذره، مقدار پرکننده و تأمین‌کننده، این مقدار 10 تا 15 درصد جابه‌جا می‌شود. بیشتر جدول‌های منتشرشده هم چگالی جامد را با چگالی توده‌ای اشتباه می‌گیرند (چگالی جامد ABS برابر 1.06 کیلوگرم بر لیتر است، در حالی که چگالی توده‌ای آن حدود 0.55 است) — به همین دلیل منابع با یکدیگر تناقض دارند.
اندازه‌گیری گرانول خودتان دو دقیقه طول می‌کشد و دقیق‌ترین نتیجه را می‌دهد: ظرفی با حجم معلوم (مثلاً پیمانهٔ 1 لیتری) را بدون فشردن با گرانول روان پر کنید، سطح آن را صاف کنید و وزن کنید. پس از کسر وزن ظرف، کیلوگرم باقی‌مانده مستقیماً چگالی توده‌ای شما بر حسب کیلوگرم بر لیتر است. روش استاندارد DIN EN ISO 60 است (چگالی ظاهری ماده‌ای که از قیف ریخته می‌شود). مقداری را که به دست می‌آورید در فیلد «چگالی توده‌ای» در بالا وارد کنید؛ در این صورت محاسبه به‌جای مقدار جدول از اندازه‌گیری شما استفاده می‌کند (چون گرانول اندازه‌گیری‌شده خود پرکننده را دارد، در این حالت ضریب افزودنی اعمال نمی‌شود).
مقادیر راهنمای جدول این‌گونه به دست آمده‌اند: چگالی توده‌ای = ضریب انباشت × چگالی جامد. چگالی‌های جامد از جدول 120 ماده‌ای دادهٔ فرایندی ما گرفته شده‌اند؛ ضریب انباشت از جدول مواد یک سازندهٔ خشک‌کن اندازه‌گیری و با فیزیک انباشت گرانول‌ها راستی‌آزمایی شده است (محدودهٔ 0.52 تا 0.65، میانگین 0.56). تنها استثنا PVC است: وقتی به‌صورت پودر یا مخلوط خشک (dry blend) عرضه شود، این ضریب بسیار پایین‌تر است.
اگر مواد خیلی بیشتر از نیاز در قیف بماند، خشک کردن بیش از حد آغاز می‌شود (PA زرد می‌شود، TPU تخریب می‌شود)؛ از این رو پیشنهاد ابزار قیفی بسیار بزرگ‌تر از نیاز را انتخاب نمی‌کند و زمان ماند واقعی را نشان می‌دهد.
روش، فرمول و محدودیت‌های هر ابزار درست زیر آن توضیح داده شده و توضیح با زبانهٔ انتخابی تغییر می‌کند. نتایج، مقادیر راهنمای مهندسی‌اند؛ برای ارزیابی ویژهٔ کاربرد شما هنگام انتخاب نهایی دستگاه و تجهیزات، با تیم فنی ما تماس بگیرید.