سطح تصویرشده

چرا مهم است

طراحان قطعه اغلب «مساحت سطح» و «سطح تصویرشده» را با هم اشتباه می‌گیرند. یک سطل عمیق را در نظر بگیرید: مساحت سطح آن زیاد است، اما از جهت باز شدن قالب تنها مساحت دهانهٔ دایره‌ای آن دیده می‌شود. نیرویی که می‌کوشد قالب را باز کند فقط بر همین تصویر اثر می‌کند.

در قالب‌های چندحفره‌ای، تصویر همهٔ حفره‌ها و کانال‌های راهگاه با هم جمع می‌شود. در قالب راهگاه گرم سهم راهگاه بسیار کم است؛ در راهگاه سرد این سهم می‌تواند به 10–20% قطعه برسد.

یک مثال عددی: درپوش مستطیلی 200 × 150 میلی‌متری برای هر حفره تصویری برابر 20 × 15 = 300 cm² می‌دهد. در قالب چهارحفره‌ای این مقدار 1,200 cm² است و با افزودن 15% برای راهگاه سرد، مجموع به 1,380 cm² می‌رسد. ضریب فشار داخل حفره برای پلی‌پروپیلن (PP) برابر 0.40 ton/cm² و ضریب قطعه با ضخامت دیوارهٔ استاندارد 1.00 است: 1,380 × 0.40 = 552 تن به‌عنوان مقدار خام. با افزودن 15% حاشیهٔ اطمینان، دستگاهی 635 تنی لازم است.

ضریب با نوع ماده و ضخامت دیوارهٔ قطعه تغییر می‌کند. اگر همین قالب با ABS کار کند، ضریب به‌جای 0.40 برابر 0.50 و تناژ لازم به‌جای 635 برابر 793.5 تن می‌شود؛ در قطعهٔ بسته‌بندی دیواره نازک، ضریب به دلیل مقاومت جریان به 1.35 می‌رسد. تقویت با الیاف شیشه نیز تناژ را بالا می‌برد. به همین دلیل، حتی اگر سطح تصویرشده درست اندازه‌گیری شود، بدون دانستن نوع ماده و ضخامت دیواره نمی‌توان دربارهٔ تناژ تصمیم گرفت.

پرسش‌های متداول