دستگاه تزریق پلاستیک
نیروی گیره (Clamping Force) نیرویی است که دو نیمهٔ قالب را در برابر فشار مذاب، که در هنگام تزریق می‌کوشد قالب را باز کند، بسته نگه می‌دارد؛ این نیرو بر حسب تن یا کیلونیوتن (kN) بیان می‌شود و همین مقدار «تناژ» دستگاه است. نیروی گیره از حاصل‌ضرب سطح تصویرشدهٔ قطعه روی صفحهٔ جدایش قالب در فشار داخل حفره محاسبه می‌شود. نیروی گیرهٔ کم یعنی پلیسه؛ نیروی گیرهٔ زیاد یعنی هزینهٔ بی‌مورد دستگاه و بار اضافی روی قالب.
بنیادی‌ترین معیار انتخاب دستگاه تزریق پلاستیک، نیروی گیرهٔ آن است. مذاب با فشاری چند صد باری وارد حفرهٔ قالب می‌شود؛ این فشار بر هر سانتی‌متر مربع قالب اثر می‌کند و آن را به باز شدن وامی‌دارد. برای آنکه قالب بسته بماند، دستگاه باید نیروی گیره‌ای بزرگ‌تر از این نیروی کل اعمال کند.
منطق محاسبه ساده است: سطح تصویرشدهٔ قطعه (و راهگاه) روی صفحهٔ جدایش در ضریب فشار داخل حفره ضرب می‌شود که به نوع ماده و هندسهٔ قطعه بستگی دارد. قطعات دیواره نازک با مسیر جریان طولانی به فشار داخل حفرهٔ بالاتری نیاز دارند؛ مواد پرشده نیز این مقدار را بالا می‌برند. معمولاً حاشیهٔ اطمینانی برابر 10–20% به نتیجه افزوده می‌شود.
محدوده‌های تناژ سری‌های مختلف با هم هم‌پوشانی دارند. نیاز یکسان 400 تن برای بسته‌بندی دیواره نازک، یک قطعهٔ پزشکی و تولید عمومی به سری‌های متفاوتی از دستگاه می‌رسد؛ آنچه تصمیم را تعیین می‌کند تناژ نیست، بلکه کاربرد است.
سطح تصویرشده (cm²) × ضریب فشار داخل حفره (ton/cm²، بسته به ماده حدود 0.3–0.7) + حاشیهٔ اطمینان. ماشین‌حساب سایت این محاسبه را بر اساس ماده و نوع قطعه انجام می‌دهد و مدل‌های مناسب DKM را فهرست می‌کند.
بله. نیروی گیرهٔ بیشتر از نیاز، کانالهای هواگیری قالب را میبندد و به حبس گاز و سوختگی میانجامد؛ همچنین خطر نشست دائمی در صفحات قالب را به وجود میآورد. نیروی گیره باید متناسب با قالب تنظیم شود.