دستگاه تزریق پلاستیک
وزن تزریق باید میان 20% تا 80% بیشینهٔ حجم مذابی بماند که ماردون می‌تواند جلوی خود جمع کند. زیر 20% ماده مدت زیادی در سیلندر می‌ماند و تخریب حرارتی و زرد شدن رنگ آغاز می‌شود؛ بالای 80% بالشتک مذاب (cushion) باقی نمی‌ماند، فشار نگهدارنده به قطعه منتقل نمی‌شود و یکنواختی شات آسیب می‌بیند. محاسبه باید با چگالی مذاب انجام شود، نه چگالی جامد.
قطر ماردون و کورس شارژ، حجم نظری تزریق دستگاه را تعیین می‌کنند. اعمال چگالی مذاب بر این حجم، بیشینهٔ شات را بر حسب گرم به دست می‌دهد. اشتباه رایج استفاده از چگالی جامد است: چون چگالی مذاب 10–25% کمتر از چگالی جامد است، نسبت پر شدن بهتر از واقع به نظر می‌رسد.
حد پایین این قاعده به زمان ماند مربوط است. قالب‌گیری قطعهٔ کوچک روی دستگاه بزرگ، ماده را در هر چرخه کمی بیشتر در سیلندر نگه می‌دارد؛ در مواد حساس به حرارت (PVC، POM، PET) این یعنی تخریب حرارتی.
اگر گزینهٔ قطر ماردون کوچکتری وجود دارد، به آن بروید؛ اگر نه، زمان ماند را محاسبه کنید و با حد مجاز ماده مقایسه کنید. در مواد مقاوم مانند PP ممکن است مشکلی پیش نیاید؛ در PVC و POM مشکل پیش میآید.