دوزینگ
دوزینگ گراویمتریک (Gravimetric Dosing) روشی از دوزینگ است که هر جزء را نه بر اساس حجم، بلکه با توزین بر اساس وزنش مخلوط می‌کند. لودسل (load cell) هر بچ را با وزن واقعی‌اش اندازه می‌گیرد؛ حتی اگر اندازهٔ گرانول، چگالی توده‌ای و نسبت مواد آسیابی تغییر کند، نسبت فرمول ثابت می‌ماند. در مقایسه با روش حجمی، مصرف مستربچ را 10–30% کاهش میدهد و از هر بچ سابقه نگه می‌دارد.
دستگاه دوزینگ حجمی به سرعت ماردون یا مدت باز ماندن تکیه می‌کند؛ وقتی چگالی ماده تغییر کند نسبت جابه‌جا می‌شود و اپراتور برای احتیاط، افزودنی را بیش از اندازه دوز می‌کند. سیستم گراویمتریک وزن می‌کند و تأیید می‌کند؛ در نتیجه مستربچ اضافی حذف می‌شود.
دو طرح پایه وجود دارد: در نوع بچی، اجزا به‌ترتیب وزن و در محفظهٔ اختلاط تخلیه می‌شوند؛ در نوع پیوسته، هر جزء از خط کاهش وزن (loss-in-weight) خودش جریان می‌یابد. در قالب‌گیری تزریقی نوع بچی رایج است؛ وزن بچ پارامتری است که دقت را در افزودنی‌های کم‌نسبت محدود می‌کند.
به مصرف مستربچ بستگی دارد. ماشینحساب، صرفهجویی سالانه را از نسبت فعلی، نسبت هدف و قیمت مستربچ به دست میدهد؛ در دوزینگ رنگ با نسبت بالا، بازگشت سرمایه میتواند ظرف چند ماه رخ دهد.
در سیستمهای بچی امروزی در حد ±0.1%؛ اما این به وزن بچ و سهم کوچکترین جزء در آن بچ بستگی دارد. توزین یک افزودنی 0.5% در بچ 1 کیلوگرمی همان دقتی را نمیدهد که توزین آن در بچ 100 گرمی.