دوزینگ
دوزینگ (Dosing) در فراوری پلاستیک یعنی افزودن مستربچ رنگ، افزودنی‌ها یا مواد آسیابی با نسبتی مشخص به مادهٔ پایه. دستگاه دوزینگ معمولاً روی گلوگاه تغذیهٔ دستگاه تزریق پلاستیک، درست زیر قیف، نصب میشود. دو روش پایه وجود دارد: دوزینگ حجمی ماده را بر اساس حجم (سرعت ماردون، سرعت تسمه) و دوزینگ گراویمتریک بر اساس وزن اندازه می‌گیرد. دقت نسبت، هم یکنواختی رنگ و خواص و هم مصرف مستربچ، گران‌ترین جزء، را تعیین میکند.
واژهٔ دوزینگ در تصفیهٔ آب و صنایع غذایی نیز به کار می‌رود که در آنجا معمولاً یک مادهٔ شیمیایی مایع به داخل خط پمپ میشود. در پلاستیک، مادهٔ دوزشده جامدی به شکل گرانول یا پولک است و دشواری اصلی این است که چگالی تودهٔ گرانول‌ها از یک بهر تولید به بهر دیگر، و حتی درون یک کیسه، تغییر میکند.
سه پرسش روش را تعیین میکند: چند جزء وجود دارد، آیا مواد آسیابی مصرف میشود، و آیا نسبت باید ثبت شود؟ با یک افزودنی واحد و مادهٔ پایدار، دستگاه دوزینگ حجمی کافی و اقتصادی است. وقتی مواد آسیابی، فرمول چندجزئی یا ردیابی‌پذیری در کار باشد، انتخاب سیستم گراویمتریک است؛ توزین از تغییر چگالی اثر نمی‌پذیرد.
محل نصب دستگاه دوزینگ نیز بر نتیجه اثر دارد. دستگاه دوزینگی که روی دستگاه تزریق نصب شده، مخلوط را مستقیماً به ماردون میدهد و خطر جدا شدن اجزا کم است. مخلوطی که در یک ایستگاه مرکزی آماده میشود، ممکن است در خط انتقال بر اساس اندازهٔ گرانول از هم جدا شود؛ با اجزایی در اندازه‌های متفاوت، این به شکل نوسان رنگ نمایان میشود.
خیر. دوزینگ یعنی تغذیهٔ اجزا با نسبت اندازهگیریشده؛ اختلاط یعنی همگن کردن اجزای تغذیهشده. سیستمهای گراویمتریک بچی هر دو کار را انجام میدهند؛ با دستگاه دوزینگ حجمی، مخلوط شدن بیشتر در خود ماردون رخ میدهد.
مستربچ معمولاً با نسبت 1–4% افزوده میشود. با نسبتی که تأمینکننده پیشنهاد میکند آغاز کنید و آن را با اندازهگیری رنگ تأیید کنید؛ در نسبتهای پایین، حد دقت دستگاه دوزینگ تعیینکننده میشود.
ظرفیت (kg/h)، تعداد اجزا و مصرف مواد آسیابی تعیینکنندهاند. در سیستمهای گراویمتریک، سری با جدول ظرفیت در صفحهٔ دستهبندی انتخاب میشود؛ برای کاربردهای سادهٔ تکافزودنی، دستگاههای حجمی کافیاند.