Proces
Stuwdruk is de weerstand die tijdens het plastificeren tegen het terugwijken van de schroef in wordt uitgeoefend; ze comprimeert en homogeniseert de smelt, verbetert de kleurverdeling en drijft lucht uit. Ze wordt op twee grondslagen uitgedrukt: de hydraulische stuwdruk die op de machine wordt ingesteld en de specifieke stuwdruk die de smelt voor de schroef ondervindt. De specifieke waarde is ongeveer 10 keer de hydraulische waarde (7–15, afhankelijk van de drukomzetting van de machine). Stel niets in zonder na te gaan op welke grondslag een waarde in een tabel wordt gegeven.
Er zijn twee algemene regels. Bij warmtegevoelige materialen (PVC, POM) en vezelversterkte typen wordt de stuwdruk laag gehouden: te veel geeft schuifwarmte en breekt de vezels. Voor de verdeling van kleur en masterbatch wordt de stuwdruk juist verhoogd; de prijs is een langere plastificeertijd.
Europese literatuur van fabrikanten geeft de specifieke stuwdruk in de band van 50–150 bar, de Amerikaanse praktijk rond 34–69 bar; beide zijn geldig, het is een systematisch verschil in conventie. Wie in dezelfde tabel een verschil van 10 keer ziet, moet een verwarring van grondslag zoeken, geen materiaalverschil.
Als kleurstrepen, een niet-homogene smelt en luchtbellen optreden; in kleine stappen, in het besef dat plastificeertijd en schuifwarmte toenemen.